پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱۳

رودکی چنگ بر گرفت و نواخت

باده انداز، کو سرود انداخت

زان عقیقین میی، که هرکه بدید

از عقیق گداخته نشناخت

هر دو یک گوهرند، لیک به طبع

این بیفسرد و آن دگر بگداخت

نابسوده دو دست رنگین کرد

ناچشیده به تارک اندر تاخت

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۱۵به سرای سپنج مهمان را
  2. شمارهٔ ۱۶امروز به هر حالی بغداد بخاراست
  3. شمارهٔ ۱۷این جهان پاک، خواب‌ْکردار است
  4. شمارهٔ ۱۸ - زمانهزمانه پندی آزادوار داد مرا
  5. شمارهٔ ۱۹به خیره برشمرد سیر خورده گرسنه را
  6. شمارهٔ ۲۰مرغ دیدی که بچه زو ببرند؟
  7. شمارهٔ ۲۱آخر هر کس از دو بیرون نیست
  8. شمارهٔ ۲۲چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.