پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۵۰

دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید

مردم میان دریا وآتش چگونه شاید؟

نیش نهنگ دارد دل را همی خساید

ندهم، که ناگوارد، که‌ایدون نه خرد خاید

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۵۲کسی را که باشد به دل مهر حیدر
  2. شمارهٔ ۵۳نگارینا، شنیده‌ستم که گاهِ محنت و راحت
  3. شمارهٔ ۵۴ - بر رخش «زلف» عاشق است چو منبر رُخَش زلف عاشق است چو من
  4. شمارهٔ ۵۵ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی
  5. شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبیمرا جود او تازه دارد همی
  6. شمارهٔ ۵۷اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت
  7. شمارهٔ ۵۸گر شود بحرِ کفِ همت تو موج زنان
  8. شمارهٔ ۵۹ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.