پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۵۱

اندی که امیر ما باز آید پیروز

مرگ از پس دیدنش روا باشد و شاید

پنداشت همی حاسد کو باز نیاید

باز آمد، تا هر شَفَکی ژاژ نخاید

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۵۳نگارینا، شنیده‌ستم که گاهِ محنت و راحت
  2. شمارهٔ ۵۴ - بر رخش «زلف» عاشق است چو منبر رُخَش زلف عاشق است چو من
  3. شمارهٔ ۵۵ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی
  4. شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبیمرا جود او تازه دارد همی
  5. شمارهٔ ۵۷اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت
  6. شمارهٔ ۵۸گر شود بحرِ کفِ همت تو موج زنان
  7. شمارهٔ ۵۹ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار
  8. شمارهٔ ۶۰به دور عدل تو در زیر چرخ مینایی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.