پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۴۷

دریغ! مدحت چون زر و آبدار غزل

که چابکیش نیاید همی به لفظ پدیذ

اساس طبع ثنایست، بل قوی‌تر ازآن

ز آلت سخن آمد همی همه مانیذ

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۴۹کار همه راست، آنچنان که بباید
  2. شمارهٔ ۵۰دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید
  3. شمارهٔ ۵۱اندی که امیر ما باز آید پیروز
  4. شمارهٔ ۵۲کسی را که باشد به دل مهر حیدر
  5. شمارهٔ ۵۳نگارینا، شنیده‌ستم که گاهِ محنت و راحت
  6. شمارهٔ ۵۴ - بر رخش «زلف» عاشق است چو منبر رُخَش زلف عاشق است چو من
  7. شمارهٔ ۵۵ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی
  8. شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبیمرا جود او تازه دارد همی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.