پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۴۳

تا کی گویی که اهل گیتی

در هستی و نیستی لئیمند؟

چون تو طمع از جهان بریدی

دانی که همه جهان کریمند

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۴۵ - عصا بیار که وقت عصا و انبان بودمرا بسود و فرو ریخت هر چه دندان بود
  2. شمارهٔ ۴۶می آرد شرف مردمی پدید
  3. شمارهٔ ۴۷دریغ! مدحت چون زر و آبدار غزل
  4. شمارهٔ ۴۸هر باد، که از سوی بخارا به من آید
  5. شمارهٔ ۴۹کار همه راست، آنچنان که بباید
  6. شمارهٔ ۵۰دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید
  7. شمارهٔ ۵۱اندی که امیر ما باز آید پیروز
  8. شمارهٔ ۵۲کسی را که باشد به دل مهر حیدر
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.