پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۴۱

مهتران جهان همه مردند

مرگ را سر همه فرو کردند

زیر خاک اندرون شدند آنان

که همه کوشک‌ها برآوردند

از هزاران هزار نعمت و ناز

نه به آخر بجز کفن بردند؟

بود از نعمت آنچه پوشیدند

وآنچه دادند و آنچه را خوردند

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۴۳تا کی گویی که اهل گیتی
  2. شمارهٔ ۴۴اگرچه عذر بسی بود روزگار نبود
  3. شمارهٔ ۴۵ - عصا بیار که وقت عصا و انبان بودمرا بسود و فرو ریخت هر چه دندان بود
  4. شمارهٔ ۴۶می آرد شرف مردمی پدید
  5. شمارهٔ ۴۷دریغ! مدحت چون زر و آبدار غزل
  6. شمارهٔ ۴۸هر باد، که از سوی بخارا به من آید
  7. شمارهٔ ۴۹کار همه راست، آنچنان که بباید
  8. شمارهٔ ۵۰دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.