پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۳۶

گل دگر ره به گلستان آمد

وارهٔ باغ و بوستان آمد

وار آذر گذشت و شعلهٔ او

شعلهٔ لاله را زمان آمد

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۳۸جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست
  2. شمارهٔ ۳۹نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فَنْد
  3. شمارهٔ ۴۰صَرصَر هجر تو، ای سرو بلند
  4. شمارهٔ ۴۱مهتران جهان همه مردند
  5. شمارهٔ ۴۲مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر
  6. شمارهٔ ۴۳تا کی گویی که اهل گیتی
  7. شمارهٔ ۴۴اگرچه عذر بسی بود روزگار نبود
  8. شمارهٔ ۴۵ - عصا بیار که وقت عصا و انبان بودمرا بسود و فرو ریخت هر چه دندان بود
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.