پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۳۴

فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود

چو از حرارت می‌ دلبرم لبان لیسد

روان ز دیدهٔ افلاکیان شود جیحون

نصال تیرت اگر قبضهٔ کمان لیسد

به خاکْ خفتهٔ تیغ تو از حلاوتِ زخم

زبان برآورد و زخم را دهان لیسد

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۳۶گل دگر ره به گلستان آمد
  2. شمارهٔ ۳۷ - دیر زیاد آن بزرگوار خداونددیر زیاد! آن بزرگوار خداوند
  3. شمارهٔ ۳۸جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست
  4. شمارهٔ ۳۹نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فَنْد
  5. شمارهٔ ۴۰صَرصَر هجر تو، ای سرو بلند
  6. شمارهٔ ۴۱مهتران جهان همه مردند
  7. شمارهٔ ۴۲مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر
  8. شمارهٔ ۴۳تا کی گویی که اهل گیتی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.