پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۳۱

چون بچهٔ کبوتر منقار سخت کرد

هموار کرد پرّ و بیَوْکند مویِ زرد

کابوک را نخواهد و شاخ آرزو کند

وز شاخ سوی بام شود باز گِردگرد

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۳۳زلف تو را جیم که کرد آن که کرد
  2. شمارهٔ ۳۴فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود
  3. شمارهٔ ۳۵ - جشن مهرگانملکا، جشن مهرگان آمد
  4. شمارهٔ ۳۶گل دگر ره به گلستان آمد
  5. شمارهٔ ۳۷ - دیر زیاد آن بزرگوار خداونددیر زیاد! آن بزرگوار خداوند
  6. شمارهٔ ۳۸جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست
  7. شمارهٔ ۳۹نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فَنْد
  8. شمارهٔ ۴۰صَرصَر هجر تو، ای سرو بلند
همه‌ی قصاید و قطعات ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.