پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۹

دلدار مرا در غم و اندوه بکاست

یک روز برم به مهر ننشست و نخاست

گفتنم: مگر این عیب ز دل سختی اوست؟

چون میبینم جمله ز بدبختی ماست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱با روی تو آفتاب صافی تیره است
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداست
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟
  4. رباعی شمارهٔ ۱۴جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟
  5. رباعی شمارهٔ ۱۵یارب، تو بدین قوت سهلی که مراست
  6. رباعی شمارهٔ ۱۶ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست
  7. رباعی شمارهٔ ۱۷خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماست
  8. رباعی شمارهٔ ۱۸از لعل تو کام دل و جان نتوان خواست
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.