پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱

با روی تو آفتاب صافی تیره است

با لعل لبت شراب صافی تیره است

تاریکی آب صافی از سیل نبود

در جنب رخ تو آب صافی تیره است

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟
  2. رباعی شمارهٔ ۱۴جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟
  3. رباعی شمارهٔ ۱۵یارب، تو بدین قوت سهلی که مراست
  4. رباعی شمارهٔ ۱۶ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست
  5. رباعی شمارهٔ ۱۷خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماست
  6. رباعی شمارهٔ ۱۸از لعل تو کام دل و جان نتوان خواست
  7. رباعی شمارهٔ ۱۹در سینه ز دست دل جگر تابیهاست
  8. رباعی شمارهٔ ۲۰غافل مشو، ای دل، که نیازم با تست
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.