پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۴

جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟

وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟

روی تو بکندند، نگوید پدرت

در خانه، که: روی پسرم کنده چراست؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۶ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست
  2. رباعی شمارهٔ ۱۷خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماست
  3. رباعی شمارهٔ ۱۸از لعل تو کام دل و جان نتوان خواست
  4. رباعی شمارهٔ ۱۹در سینه ز دست دل جگر تابیهاست
  5. رباعی شمارهٔ ۲۰غافل مشو، ای دل، که نیازم با تست
  6. رباعی شمارهٔ ۲۱خالی که به شیوه پای بست لب تست
  7. رباعی شمارهٔ ۲۲اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟
  8. رباعی شمارهٔ ۲۳آتش تپش از جان به تابم بردست
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.