پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸

این فرع که دیدی همه از اصلی خاست

در ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست

زان روی دو چشم داد و یک بینی حق

تا زان دو نظر کنی یکی بینی راست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۰قدش به درخت سرو می‌ماند راست
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱با روی تو آفتاب صافی تیره است
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداست
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟
  5. رباعی شمارهٔ ۱۴جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟
  6. رباعی شمارهٔ ۱۵یارب، تو بدین قوت سهلی که مراست
  7. رباعی شمارهٔ ۱۶ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماست
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.