پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۷

گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بود

دیدم که درو زمانه آتش زده بود

گفتم که: درو چرا زدی آتش؟ گفت:

یک روز بر ما نفسی خوش زده بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۹افسوس! که در عمر درازیم نبود
  2. رباعی شمارهٔ ۹۰از دست تو راضیم به آزردن خود
  3. رباعی شمارهٔ ۹۱آن خود که بود که در تو واله نشود؟
  4. رباعی شمارهٔ ۹۲جان از سر زلف دلپذیریت نرهد
  5. رباعی شمارهٔ ۹۳چون خیل غم تو در دل ریش آید
  6. رباعی شمارهٔ ۹۴دستارچه را دست تو در می‌باید
  7. رباعی شمارهٔ ۹۵زر در قدمت ریزم و حیفم ناید
  8. رباعی شمارهٔ ۹۶یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.