پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

غزلیات

غزل شمارهٔ ۸۸

نهان از نهان کیست؟ دلدار ماست

برون از جهان چیست؟ بازار ماست

به دستم ز باغ جهان گل مده

که بی‌روی آن نازنین خار ماست

اگر مقبلی هست،در بند اوست

وگر مشکلی هست، در کار ماست

بر ما به جز نام آن رخ مگوی

که او قبلهٔ چشم بیدار ماست

ندیدی رخش را، ز ما هم مپرس

بدیدی، چه حاجت به گفتار ماست؟

چو پندار باشی ز دلدار دور

که دوری هم از پیش پندار ماست

در آن مصر اگر شرمساری بریم

ازین صاع باشد، که دربار ماست

ز نار غم آن پری شعله‌ای

باین خرقه در زن، که زنار ماست

میان من و او حجاب اوحدیست

چو او رفع شد، روز دیدار ماست

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۹۰تا زنده‌ایم، یاد لبش بر زبان ماست
  2. غزل شمارهٔ ۹۱لاله افیون در شراب انداختست
  3. غزل شمارهٔ ۹۲آن ترک پری چهره، که مانند فرشتست
  4. غزل شمارهٔ ۹۳آن فروغ لاله یا برگ سمن، یا روی تست؟
  5. غزل شمارهٔ ۹۴عالمی را دشمنی با من ز بهر روی تست
  6. غزل شمارهٔ ۹۵دلم ز هر دو جهان مهر پروریدهٔ تست
  7. غزل شمارهٔ ۹۶بنگرید این فتنه را کز نو پدیدار آمده‌ست
  8. غزل شمارهٔ ۹۷این نوبت آب دیده ز هنجار دیگرست
همه‌ی غزلیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.