پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۹۷

هرکس شهید آن مژه های درازنیست

در شرع بر جنازه آن کس نماز نیست

محمود را گرچه جهان زیر خاتمست

جایی بهش ز گوشه چشم ایاز نیست

شه را چو پرده از رخ شاهد برافکنند

چشمش سوی خراج خطا و طراز نیست

معذورم ار ضعیف و جگر خسته مانده ام

در عرصه ای پرم که بجز شاهباز نیست

عاشق وفا نماید و معشوق سرکشی

حسن از حجاب خالی و عشق از نیاز نیست

دایم کمان کشی به کمان گه نشسته است

آن طاق ابرو از گره فتنه باز نیست

گو غمزه خشمگین شو و گو ناز کینه ورز

یک شیوه بی کرشمه عاشق نواز نیست

ما را چه اعتبار و اثر با وجود توست

جایی که جلوه کرد حقیقت مجازنیست

یار از غرور مست و «نظیری » به خود اسیر

بیچاره دل که هیچ کسش چاره ساز نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۹قرعه بر وصل زند دیده و سامانش نیست
  2. شمارهٔ ۱۰۰هرکه نوشید می شوق تو نسیانش نیست
  3. شمارهٔ ۱۰۱خمار می به لبم قفل زد ایاغ کجاست؟
  4. شمارهٔ ۱۰۲بی عشق عقل را هنری در دماغ نیست
  5. شمارهٔ ۱۰۳هجران نمکی سودو به داغ دل ما ریخت
  6. شمارهٔ ۱۰۴به شرح حالت من نامه ها در اطرافست
  7. شمارهٔ ۱۰۵کس ننمود جرعه‌ای کز جگرم گزک نخواست
  8. شمارهٔ ۱۰۶چنان ز خانه برون رفتنم به دل ننگ است
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.