پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۴۷۵

می دود حاجت به راه خواهش از دنبال من

همت استغنا همی آرد به استقبال من

صدر عزت قرب می جوید به من، دشمن کجاست؟

تا ببیند رتبه عشق بلند اقبال من

عزتی دارم که گر پا دیر در جنت نهم

صد گره در کار رحمت افتد از اهمال من

شوق در رفتن به آن کویم نوازش می کند

عشق می بیند ز زیر چشم از دنبال من

سیر معنی تر ز رمز دوستانم در سخن

خامه می رقصد ز تحریر تن خون بال من

گرچه ناخوش تر ز هر روز است وقت روزگار

خوبتر از سال های دیگر است امسال من

روزگارم گر چنین با او «نظیری » بگذرد

رشک آید عالمی را بر من و احوال من

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۷۷مردانه قماری کن دستی به دو عالم زن
  2. شمارهٔ ۴۷۸با مسلمان زادگان تا کی دل و جان باختن
  3. شمارهٔ ۴۷۹بیمار بی‌دردی دلا درمان نخواهی یافتن
  4. شمارهٔ ۴۸۰غم از دل بر کران نتوان نهادن
  5. شمارهٔ ۴۸۱چند فارغ از نشاط درد و درمان زیستن
  6. شمارهٔ ۴۸۲عمر اگر باقی‌ست رنجش‌ها کهن خواهد شدن
  7. شمارهٔ ۴۸۳در چراغ حکمت از مغز خرد روغن مکن
  8. شمارهٔ ۴۸۴دلا رو زان خم ابرو بگردان
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.