شمارهٔ ۵۷ - صفت یار زرگر است این شعر

ادامه‌ی شهرآشوب

1. شمارهٔ ۵۹ - صفت یار به حج رفته بودبه حج شدی و من از اندهان هجرانت
2. شمارهٔ ۶۰ - صفت یار روزه دار بودای بت شکر لب شیرین دهان
3. شمارهٔ ۶۱ - در حق دلبر کاتب گفتهتا بدیدم که شد از دست تو ای جان پدر
4. شمارهٔ ۶۲ - صفت یار عرق کرده بودچو اشک ابر به گل برچکیده بینم خوی
5. شمارهٔ ۶۳ - صفت یار غیر مسلم خویشای بت زیبا کافر دلی و کافر دین
6. شمارهٔ ۶۴ - صفت دلبر نوخط باشدای لب تو چنانک زو در عمر
7. شمارهٔ ۶۵ - صفت یار رگ زده گویدخود را چرا رگ زدی بی علتی
8. شمارهٔ ۶۶ - صفت یار عقیقین دندانزرد کردی رخم به انده و غم