پرش به محتوای اصلی
مسعود سعد سلمان مسعود سعد سلمان

مقطعات

شمارهٔ ۹۲ - شکوه از موی

پیوسته من از سپید مویی

حجام بروت کنده باشم

تا می بکنم سپید مویی

ده موی سیاه کنده باشم

با ریش چنین که من برآرم

سخت از در ریش خنده باشم

با موی خودم چو برنیایم

با چرخ کجا بسنده باشم

وین قصه به دوستان رسانم

گر بگذارند زنده باشم

ادامه‌ی مقطعات

  1. شمارهٔ ۹۴ - هزلبتی یافتم دوش گفتم به حرص
  2. شمارهٔ ۹۵ - از زبان ملک ارسلان گویدمن مایه عدل و مایه جودم
  3. شمارهٔ ۹۶ - مدح و شکرانچه خدمت کرد شاها بنده تو
  4. شمارهٔ ۹۷ - ستایشملکا بنشین بر تخت به کام
  5. شمارهٔ ۹۸ - ثناگستریابرم که همی ز دریا بردارم
  6. شمارهٔ ۹۹ - ستایشگریای بزرگی که همتت گوید
  7. شمارهٔ ۱۰۰ - مدحای تو بحر و فضایل تو درر
  8. شمارهٔ ۱۰۱ - ای بخت بدای بخت بد که هیچ نبودم من از تو شاد
همه‌ی مقطعات ←

مسعود سعد سلمان درباره‌ی مسعود سعد سلمان

مسعود بن سعد بن سلمان شاعر نامی نیمهٔ دوم قرن پنجم و نیمه اول قرن ششم هجری قمری است. اصل او از همدان بوده و بین سالهای ۴۳۸ تا ۴۴۰ در لاهور زاده شده است. منصوب بودن در مشاغل دیوانی موجب دو بار و مجموعاً ۱۸سال زندانی شدن وی شد. بعد از رهایی از دومین دورهٔ اسارت به سمت کتابداری سلطان مسعود و بعد از او عضدالدوله شیرزاد بن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.