مهستی گنجوی
رباعی شمارۀ ۱۲۵
هر ناله که بر سر شتر می‌کردم
در پای شتر نثار دُر می‌کردم
هر چاه که کاروان تهی کرد ز آب
من باز به آب دیده پر می‌کردم
مهستی گنجوی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارۀ ۱۲۷دل کو که به نامه شرح غم آغازم
- رباعی شمارۀ ۱۲۸قصاب منی و در غمت می‌جوشم
- رباعی شمارۀ ۱۲۹در کوی خرابات یکی درویشم
- رباعی شمارۀ ۱۳۰چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم
- رباعی شمارۀ ۱۳۱با ابر همیشه در عتابش بینم
- رباعی شمارۀ ۱۳۲هر شب ز غمت تازه عذابی بینم
- رباعی شمارۀ ۱۳۳تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم
- رباعی شمارۀ ۱۳۴نه مرد سجاده‌ایم و نه مرد گلیم
درباره‌ی مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.