پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۱۳۱

با ابر همیشه در عتابش بینم

جویندهٔ نور آفتابش بینم

گر مردمک دیدهٔ من نیست چرا

هرگه که طلب کنم در آبش بینم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۳۳تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم
  2. رباعی شمارۀ ۱۳۴نه مرد سجاده‌ایم و نه مرد گلیم
  3. رباعی شمارۀ ۱۳۵ما بندگی آن رخ زیبات کنیم
  4. رباعی شمارۀ ۱۳۶زرد است ز عشق خاکبیزی رویم
  5. رباعی شمارۀ ۱۳۷زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان
  6. رباعی شمارۀ ۱۳۸چشم و دهن آن صنم لاله رخان
  7. رباعی شمارۀ ۱۳۹از ضعف تن آنچنان توانم رفتن
  8. رباعی شمارۀ ۱۴۰قلّاش و قلندری و عاشق بودن
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.