پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۱۳۹

از ضعف تن آنچنان توانم رفتن

کز دیدهٔ خود نهان توانم رفتن

بگداخته‌ام چنان که گر آه زنم

با ناله بر آسمان توانم رفتن

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۴۱دی خوش پسری بدیدم اندر زوزن
  2. رباعی شمارۀ ۱۴۲بر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن
  3. رباعی شمارۀ ۱۴۳دوش از غم هجرت ای بت عهدشکن
  4. رباعی شمارۀ ۱۴۵ای یاد تو تسبیح زبان و لب من
  5. رباعی شمارۀ ۱۴۴کو آن همه زینهار و عهدت با من
  6. رباعی شمارۀ ۱۴۶از مهر خود و کین تو در تابم من
  7. رباعی شمارۀ ۱۴۷در دام غم تو بسته‌ای هست چو من؟
  8. رباعی شمارۀ ۱۴۹ای بی‌خبر از غایت دلداری من
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.