پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۱۳۰

چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم

افتاده به دام و کس نداند حالم

دردی به دلم سخت پدیدار آمد

امروز من خسته از آن می‌نالم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۳۲هر شب ز غمت تازه عذابی بینم
  2. رباعی شمارۀ ۱۳۳تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم
  3. رباعی شمارۀ ۱۳۴نه مرد سجاده‌ایم و نه مرد گلیم
  4. رباعی شمارۀ ۱۳۵ما بندگی آن رخ زیبات کنیم
  5. رباعی شمارۀ ۱۳۶زرد است ز عشق خاکبیزی رویم
  6. رباعی شمارۀ ۱۳۷زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان
  7. رباعی شمارۀ ۱۳۸چشم و دهن آن صنم لاله رخان
  8. رباعی شمارۀ ۱۳۹از ضعف تن آنچنان توانم رفتن
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.