پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۱۲۹

در کوی خرابات یکی درویشم

ز آن خم زکات بیاور پیشم

صوفی بچه‌ام ولی نه کافرکیشم

مولای کسی نیَم غلام خویشم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۳۱با ابر همیشه در عتابش بینم
  2. رباعی شمارۀ ۱۳۲هر شب ز غمت تازه عذابی بینم
  3. رباعی شمارۀ ۱۳۳تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم
  4. رباعی شمارۀ ۱۳۴نه مرد سجاده‌ایم و نه مرد گلیم
  5. رباعی شمارۀ ۱۳۵ما بندگی آن رخ زیبات کنیم
  6. رباعی شمارۀ ۱۳۶زرد است ز عشق خاکبیزی رویم
  7. رباعی شمارۀ ۱۳۷زلفین تو سی زنگی و هر سی مستان
  8. رباعی شمارۀ ۱۳۸چشم و دهن آن صنم لاله رخان
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.