مهستی گنجوی
رباعی شمارۀ ۱۲۴
رفت آن که سری پر از خمارش دارم
چون جان دارم گهی که خوارش دارم
بر آمدنش چنان امیدم یارست
گوئی که هنوز در کنارش دارم
مهستی گنجوی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارۀ ۱۲۶ای فاخته مهر چون به تو درنگرم
- رباعی شمارۀ ۱۲۷دل کو که به نامه شرح غم آغازم
- رباعی شمارۀ ۱۲۸قصاب منی و در غمت می‌جوشم
- رباعی شمارۀ ۱۲۹در کوی خرابات یکی درویشم
- رباعی شمارۀ ۱۳۰چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم
- رباعی شمارۀ ۱۳۱با ابر همیشه در عتابش بینم
- رباعی شمارۀ ۱۳۲هر شب ز غمت تازه عذابی بینم
- رباعی شمارۀ ۱۳۳تا ظن نبری کز پی جان می‌گریم
درباره‌ی مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.