پرش به محتوای اصلی
امیرخسرو دهلوی امیرخسرو دهلوی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۹۵

بیا، جانا، که جانت را بمیرم

وگر میرم به جان منت پذیرم

خلاص من بجویید، ای رفیقان

که من در قید مهر او اسیرم

نظر گفتند داری با فقیران

من مسکین نه آخر هم فقیرم

نمی آید به گوشت ناله من

که گوش چرخ کر گشت از نفیرم

همی ترسم سرآید عمر خسرو

به درد هجر از حسرت بمیرم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۹۷امشب سوی دوست راه گیریم
  2. شمارهٔ ۱۲۹۸ما دلشدگان بیقراریم
  3. شمارهٔ ۱۲۹۹از دست غمت به ناله ماییم
  4. شمارهٔ ۱۳۰۰ما عاشق روی نیکوانیم
  5. شمارهٔ ۱۳۰۱آن مرغ که بود زیرکش نام
  6. شمارهٔ ۱۳۰۲نه دست رسی به یار دارم
  7. شمارهٔ ۱۳۰۳من کشته روی یار خویشم
  8. شمارهٔ ۱۳۰۴ای روی تو عمر جاودانم
همه‌ی غزلیات ←

امیرخسرو دهلوی درباره‌ی امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی عارف و شاعر بزرگ پارسی‌گوی هند در سال ۶۵۱ هجری قمری در دهلی متولد شد. ( با استناد به این بیت منتسب به او سال تولد وی ۶۵۲ است: آنچه به تاریخ ز هجرت گذشت بود سنه ششصد و هشتاد و هشت سال من امروز اگر بر رسی راست بگویم همه شش بود و سی ). پس از کسب معلومات به شاعری پرداخت و در دربار پادشاهان هند تقرب حاص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.