پرش به محتوای اصلی
خیالی بخارایی خیالی بخارایی

غزلیات

شمارهٔ ۲۰۱

کس نیست که کار ما برآرد

کار همه را خدا برآرد

خاک رهش ای سرشگ گِل ساز

تا یار در جفا برآرد

ز آن پیش که آه سرد و اشکم

باران شود و هوا برآرد

باشد که هوای کوی جانان

از کوی هوس مرا برآرد

گر سر بنهد ز غم خیالی

شوق تو سر از کجا برآرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۰۳ - استقبال از کمال خجندیکسی را که رویت هوس می‌کند
  2. شمارهٔ ۲۰۴کسی کآشفتهٔ سودای آن زنجیر مو آمد
  3. شمارهٔ ۲۰۵کسی که نسبت قدّت به سرو ناز کند
  4. شمارهٔ ۲۰۶کسی چون گل دهن پرخنده دارد
  5. شمارهٔ ۲۰۷کسی کاو به جانان وصالی ندارد
  6. شمارهٔ ۲۰۸کسی که سلسلهٔ زلف مشکبو دارد
  7. شمارهٔ ۲۰۹کسی کز خوان قسمت مفلسان را جام می‌بخشد
  8. شمارهٔ ۲۱۰کمند زلف توام پای بند سودا کرد
همه‌ی غزلیات ←

خیالی بخارایی درباره‌ی خیالی بخارایی

احمد بن موسی خیالی معروف به خیالی بخاری از شاعران قرن نهم است که در ماوراءالنهر می‌زیسته است. خیالی بخاری از معاصران و شاگردان خواجه عصمت بخاری است. او در عهد الغ‌بیک می‌زیست و در حدود سال ۸۵۰ بدرود حیات گفت. شیخ بهایی غزل او به مطلع «ای تیر غمت را دل عشاق نشانه ...» را تخمیس کرده که بسیار معروف است. آثار وی از روی ن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.