پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲

چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

حالی خوش دار این دلِ پر سودا را

مِی نوش به ماهتاب ای ماه که ماه

بسیار بتابد و نیابد ما را

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴گر مِی نخوری طعنه مزن مستان را
  2. رباعی شمارهٔ ۵هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا
  3. رباعی شمارهٔ ۶ماییم و می و مُطرب و این کنجِ خراب
  4. رباعی شمارهٔ ۷آن قصر که جمشید در او جام گرفت
  5. رباعی شمارهٔ ۸ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست
  6. رباعی شمارهٔ ۹اکنون که گل سعادتت پربار است
  7. رباعی شمارهٔ ۱۰امروز تو را دسترس فردا نیست
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱ای آمده از عالم روحانی تفت
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.