پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴

گر مِی نخوری طعنه مزن مستان را

بنیاد مکَن تو حیله و دستان را

تو غره بدان مشو که مِی می‌نخوری

صد لقمه خوری که مِی غلام است آن را

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۶ماییم و می و مُطرب و این کنجِ خراب
  2. رباعی شمارهٔ ۷آن قصر که جمشید در او جام گرفت
  3. رباعی شمارهٔ ۸ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست
  4. رباعی شمارهٔ ۹اکنون که گل سعادتت پربار است
  5. رباعی شمارهٔ ۱۰امروز تو را دسترس فردا نیست
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱ای آمده از عالم روحانی تفت
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲ای چرخ فلک! خرابی از کینهٔ توست
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳ای دل! چو زمانه می‌کند غمناکت
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.