پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۶

خیام اگر ز باده مستی خوش باش

با ماهرخی اگر نشستی خوش باش

چون عاقبت کار جهان نیستی اَست

انگار که نیستی چو هستی خوش باش

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۸ایام زمانه از کسی دارد ننگ
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۹از جرم گِلِ سیاه، تا اوج زحل
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۰با سرو قدی تازه‌تر از خرمن گل
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲۱ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۲۲این چرخ فلک که ما در او حیرانیم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۲۳برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲۴برخیزم و عزمِ بادهٔ ناب کنم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۵بر مفرش خاک، خفتگان می‌بینم
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.