پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۵

بر مفرش خاک، خفتگان می‌بینم

در زیرِ زمین، نهفتگان می‌بینم

چندان که به صحرای عدم می‌نگرم

ناآمدگان و رفتگان می‌بینم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۷چون نیست مقام ما در این دهر مقیم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۸خورشید به گِل نَهُفت می‌نتوانم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۹دشمن به غلط گفت که من فلسفی‌ام
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۰ماییم که اصلِ شادی و کانِ غمیم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۱من می نه ز بهر تنگدستی نخورم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۲من بی می ناب زیستن نتوانم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۳هر یک چندی یکی برآید که منم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۴یک چند به کودکی به استاد شدیم
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.