پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۸

خورشید به گِل نَهُفت می‌نتوانم

و اسرار زمانه گفت می‌نتوانم

از بحر تفکرم برآورد خرد

دُرّی که ز بیم سُفت می‌نتوانم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳۰ماییم که اصلِ شادی و کانِ غمیم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳۱من می نه ز بهر تنگدستی نخورم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳۲من بی می ناب زیستن نتوانم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۳هر یک چندی یکی برآید که منم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۴یک چند به کودکی به استاد شدیم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۵یک روز ز بند عالم آزاد نیم
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۶از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۷ای دیده اگر کور نئی گور ببین
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.