پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۲

ای پیر خردمند پگه‌تر برخیز

وآن کودک خاکبیز را بنگر تیز

پندش ده گو که نرم نرمک می‌بیز

مغز سر کیقباد و چشم پرویز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۴مرغی دیدم نشسته بر بارهٔ طوس
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۵جامی است که عقل آفرین می‌زندش
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۶خیام اگر ز باده مستی خوش باش
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۷در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۸ایام زمانه از کسی دارد ننگ
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۹از جرم گِلِ سیاه، تا اوج زحل
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲۰با سرو قدی تازه‌تر از خرمن گل
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۱ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.