پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۳

وقت سحر است خیز ای مایهٔ ناز

نرمک نرمک باده خور و چنگ نواز

کآنها که به جایند نپایند بسی

وآنها که شدند کس نمی‌آید باز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۵جامی است که عقل آفرین می‌زندش
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۶خیام اگر ز باده مستی خوش باش
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۷در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۸ایام زمانه از کسی دارد ننگ
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۹از جرم گِلِ سیاه، تا اوج زحل
  6. رباعی شمارهٔ ۱۲۰با سرو قدی تازه‌تر از خرمن گل
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲۱ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۲این چرخ فلک که ما در او حیرانیم
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.