پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۱

از جملهٔ رفتگان این راه دراز

بازآمده کیست تا به ما گوید راز!؟

پس بر سر این دو راههٔ آز و نیاز

تا هیچ نمانی که نمی‌آیی باز

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۳وقت سحر است خیز ای مایهٔ ناز
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۴مرغی دیدم نشسته بر بارهٔ طوس
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۵جامی است که عقل آفرین می‌زندش
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۶خیام اگر ز باده مستی خوش باش
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۷در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۸ایام زمانه از کسی دارد ننگ
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۹از جرم گِلِ سیاه، تا اوج زحل
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۰با سرو قدی تازه‌تر از خرمن گل
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.