پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۴

هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنم

از ناله دل خلق جهان ریش کنم

از بسکه زنم بر سر از اندوه فراق

بنشینم و خود سرزنش خویش کنم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۶یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم
  2. شمارهٔ ۲۱۷ای سرو قد لاله رخ عبهر چشم
  3. شمارهٔ ۲۱۸چون کلّه نشین عالم راز آیم
  4. شمارهٔ ۲۱۹ساقی بده آن باده که خون شد جگرم
  5. شمارهٔ ۲۲۰من دل بوفای دلستانی بدهم
  6. شمارهٔ ۲۲۱در بتکده چون قابل ایمان گشتیم
  7. شمارهٔ ۲۲۲دلبر به رخ دلکش و چشم نائم
  8. شمارهٔ ۲۲۳وقتست که خیمه سوی گلزار زنیم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.