پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۳

وقتست که خیمه سوی گلزار زنیم

بر نغمه ی زیر ناله ی زار زنیم

در صومعه تا چند توان بود مقیم

یکچند بیا تا در خمّار زنیم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۵در راه مراغه با گروهی مردم
  2. شمارهٔ ۲۲۶خفّاش نیم کز آفتاب اندیشم
  3. شمارهٔ ۲۲۷گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
  4. شمارهٔ ۲۲۸گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
  5. شمارهٔ ۲۲۹ای دانه ی خال سیهت دام دلم
  6. شمارهٔ ۲۳۰ای پایهٔ قدر تو ز ادراک برون
  7. شمارهٔ ۲۳۱آنکس زختاست اصل و ابر و از چین
  8. شمارهٔ ۲۳۲ای دل چه روی در طلب دلخواهان
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.