پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۶

یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم

یکچند بزهد و توبه افسانه شدیم

تا دست دل اندر سر زلف تو زدیم

از پای در آمدیم و دیوانه شدیم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۸چون کلّه نشین عالم راز آیم
  2. شمارهٔ ۲۱۹ساقی بده آن باده که خون شد جگرم
  3. شمارهٔ ۲۲۰من دل بوفای دلستانی بدهم
  4. شمارهٔ ۲۲۱در بتکده چون قابل ایمان گشتیم
  5. شمارهٔ ۲۲۲دلبر به رخ دلکش و چشم نائم
  6. شمارهٔ ۲۲۳وقتست که خیمه سوی گلزار زنیم
  7. شمارهٔ ۲۲۴بر روی تو هر دم نگران می گردم
  8. شمارهٔ ۲۲۵در راه مراغه با گروهی مردم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.