پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۲۰

من دل بوفای دلستانی بدهم

وز بهر دلش ترک جهانی بدهم

گفتم که بده کام من ای سرو روان

گفتا که بده جان که روانی بدهم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۲۲دلبر به رخ دلکش و چشم نائم
  2. شمارهٔ ۲۲۳وقتست که خیمه سوی گلزار زنیم
  3. شمارهٔ ۲۲۴بر روی تو هر دم نگران می گردم
  4. شمارهٔ ۲۲۵در راه مراغه با گروهی مردم
  5. شمارهٔ ۲۲۶خفّاش نیم کز آفتاب اندیشم
  6. شمارهٔ ۲۲۷گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
  7. شمارهٔ ۲۲۸گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
  8. شمارهٔ ۲۲۹ای دانه ی خال سیهت دام دلم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.