پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۱

خون شد جگرم ز دل که خون باد این دل

پیوسته چو بخت من نگون باد این دل

از دست دل از پرده برون افتادم

کز پرده ی عافیت برون باد این دل

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰۳چون شمع بجز سوز جگر نپسندم
  2. شمارهٔ ۲۰۴تا کی دل شوریده مشوّش داریم
  3. شمارهٔ ۲۰۵ای بس که ز دیده خون دل می بارم
  4. شمارهٔ ۲۰۶چون جان و دل از برای دلبر دارم
  5. شمارهٔ ۲۰۷آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم
  6. شمارهٔ ۲۰۸ساقی بده آن باده که ما مستانیم
  7. شمارهٔ ۲۰۹هر نکته ی چون آب که می راند چشم
  8. شمارهٔ ۲۱۰من ملک جهانرا بسخن می گیرم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.