پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۳

چون شمع بجز سوز جگر نپسندم

خود را برسن بر آتشت می بندم

می خندم و بر خنده خود می گریم

می گریم و بر گریه ی خود می خندم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰۵ای بس که ز دیده خون دل می بارم
  2. شمارهٔ ۲۰۶چون جان و دل از برای دلبر دارم
  3. شمارهٔ ۲۰۷آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم
  4. شمارهٔ ۲۰۸ساقی بده آن باده که ما مستانیم
  5. شمارهٔ ۲۰۹هر نکته ی چون آب که می راند چشم
  6. شمارهٔ ۲۱۰من ملک جهانرا بسخن می گیرم
  7. شمارهٔ ۲۱۱من حلقه بگوش حلقه ی گوش توام
  8. شمارهٔ ۲۱۲ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.