پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۰۷

آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم

بر پای سمند گرم خیز تو نهم

جانرا بلب ارزخ بنمائی چو شکر

در پسته ی شور قند ریز تو نهم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰۹هر نکته ی چون آب که می راند چشم
  2. شمارهٔ ۲۱۰من ملک جهانرا بسخن می گیرم
  3. شمارهٔ ۲۱۱من حلقه بگوش حلقه ی گوش توام
  4. شمارهٔ ۲۱۲ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم
  5. شمارهٔ ۲۱۳ای لفظ تو آب برده از دُرّ یتیم
  6. شمارهٔ ۲۱۴هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنم
  7. شمارهٔ ۲۱۵چون نامه دلی پر از شکایت دارم
  8. شمارهٔ ۲۱۶یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.