پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۰

من ملک جهانرا بسخن می گیرم

وین بس بود از سخنوری تو فیرم

زین دست که نظم من گرفتست کمال

در کشور شعر تا نمیرم میرم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۲ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم
  2. شمارهٔ ۲۱۳ای لفظ تو آب برده از دُرّ یتیم
  3. شمارهٔ ۲۱۴هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنم
  4. شمارهٔ ۲۱۵چون نامه دلی پر از شکایت دارم
  5. شمارهٔ ۲۱۶یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم
  6. شمارهٔ ۲۱۷ای سرو قد لاله رخ عبهر چشم
  7. شمارهٔ ۲۱۸چون کلّه نشین عالم راز آیم
  8. شمارهٔ ۲۱۹ساقی بده آن باده که خون شد جگرم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.