پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۹۷

کاوس سرادق جلالست جمال

طاوس حدایق جمالست جمال

از عین کمال دور بادا حسنش

زانروی که او را بکمالست جمال

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹۹ای شعر تو سرمایه ی دیوان کمال
  2. شمارهٔ ۲۰۰ای کلک تو تیز کرده بازار جلال
  3. شمارهٔ ۲۰۱خون شد جگرم ز دل که خون باد این دل
  4. شمارهٔ ۲۰۲ای صیت تو آب برده از باد شمال
  5. شمارهٔ ۲۰۳چون شمع بجز سوز جگر نپسندم
  6. شمارهٔ ۲۰۴تا کی دل شوریده مشوّش داریم
  7. شمارهٔ ۲۰۵ای بس که ز دیده خون دل می بارم
  8. شمارهٔ ۲۰۶چون جان و دل از برای دلبر دارم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.