پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۸۷

ای هندوی تیغت بجهانگیری فاش

در بارگهت خسرو انجم فرّاش

کی بود گمان بنده کز بندگیت

چون پای برون نهد برون آید پاش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۸۹ای کلّ معانی تو از حسن بدیع
  2. شمارهٔ ۱۹۰ای ذات شریفت گهر دُرج شرف
  3. شمارهٔ ۱۹۱ای تیغ تو بگرفت جهان الا زنگ
  4. شمارهٔ ۱۹۲آن فتنه که در سیم نهان دارد سنگ
  5. شمارهٔ ۱۹۳ای ذات تو گلدسته بستان جلال
  6. شمارهٔ ۱۹۴ای صیقلی آینه ی روشن دل
  7. شمارهٔ ۱۹۵دلدار مرا بدلبری نیست عدیل
  8. شمارهٔ ۱۹۶نادیده تمام روی آن ماه چگل
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.