پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۸۶

پایم که ز آزار نبودی اثرش

گردی نرسیدی بکس از رهگذرش

بس مالش ازو ز خرده گیران دیدم

آری چه توان کرد که گشتست سرش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۸۸فریاد ز چشم یار و جادو گریش
  2. شمارهٔ ۱۸۹ای کلّ معانی تو از حسن بدیع
  3. شمارهٔ ۱۹۰ای ذات شریفت گهر دُرج شرف
  4. شمارهٔ ۱۹۱ای تیغ تو بگرفت جهان الا زنگ
  5. شمارهٔ ۱۹۲آن فتنه که در سیم نهان دارد سنگ
  6. شمارهٔ ۱۹۳ای ذات تو گلدسته بستان جلال
  7. شمارهٔ ۱۹۴ای صیقلی آینه ی روشن دل
  8. شمارهٔ ۱۹۵دلدار مرا بدلبری نیست عدیل
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.