پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۶۹

زلف بت من گفت که در دور قمر

مائیم کشیده ماه را در چنبر

خطّش ز کناره ئی برون آمد و گفت

بربسته دگر باشد و بر رسته دگر

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۱ساقی ببر این جامه و آن جام بیار
  2. شمارهٔ ۱۷۲خر را بفروش و کرّه ئی رنگین خر
  3. شمارهٔ ۱۷۳چون بی می پخته خام می‌باشد کار
  4. شمارهٔ ۱۷۴گفتم مگذر گفت ز پیشم بگذر
  5. شمارهٔ ۱۷۵گفتم چو شوم تیغ ترا گفت سپر
  6. شمارهٔ ۱۷۶گفتم که برویت چه کنم گفت نظر
  7. شمارهٔ ۱۷۷گفتم روزم گفت بدین روز مناز
  8. شمارهٔ ۱۷۸ای از لب شیرین تو شوریده شکر
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.