پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۳

چون بی می پخته خام می‌باشد کار

نوشیدن جام بادهٔ نوش‌گوار

از خامی نیست

ای ساقی سیم ساق سوقی برخیز

وآن شهری دهقان بچهٔ خاص بیار

گر عامی نیست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۵گفتم چو شوم تیغ ترا گفت سپر
  2. شمارهٔ ۱۷۶گفتم که برویت چه کنم گفت نظر
  3. شمارهٔ ۱۷۷گفتم روزم گفت بدین روز مناز
  4. شمارهٔ ۱۷۸ای از لب شیرین تو شوریده شکر
  5. شمارهٔ ۱۷۹ایدل خبر گنج ز ویرانه بپرس
  6. شمارهٔ ۱۸۰سوز جگر شمع ز پروانه بپرس
  7. شمارهٔ ۱۸۱ای از کف دُرپاش تو دریا در جوش
  8. شمارهٔ ۱۸۲آوازه در افکنده سپهر سرکش
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.