پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۷

گفتم روزم گفت بدین روز مناز

گفتم که شبم گفت مکن قصّه دراز

گفتم زلفت گفت که در مار مپیچ

گفتم خالت گفت برو مهره مباز

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۹ایدل خبر گنج ز ویرانه بپرس
  2. شمارهٔ ۱۸۰سوز جگر شمع ز پروانه بپرس
  3. شمارهٔ ۱۸۱ای از کف دُرپاش تو دریا در جوش
  4. شمارهٔ ۱۸۲آوازه در افکنده سپهر سرکش
  5. شمارهٔ ۱۸۳بی عشق چه ریحان بر عاقل چه حشیش
  6. شمارهٔ ۱۸۴ای لعبت گلرخ می گلرنگ بکش
  7. شمارهٔ ۱۸۵خر کرّه ماده را بآخور درکش
  8. شمارهٔ ۱۸۶پایم که ز آزار نبودی اثرش
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.