پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۶۷

می گفت دهل دوش بهنگام سحر

کاوازه ی من جهان کند زیر و زبر

چوگان بزدش بر دهن و گفت خموش

بربسته دگر باشد و بر رسته دگر

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶۹زلف بت من گفت که در دور قمر
  2. شمارهٔ ۱۷۰عیسی نفسا ز خسته دم باز مگیر
  3. شمارهٔ ۱۷۱ساقی ببر این جامه و آن جام بیار
  4. شمارهٔ ۱۷۲خر را بفروش و کرّه ئی رنگین خر
  5. شمارهٔ ۱۷۳چون بی می پخته خام می‌باشد کار
  6. شمارهٔ ۱۷۴گفتم مگذر گفت ز پیشم بگذر
  7. شمارهٔ ۱۷۵گفتم چو شوم تیغ ترا گفت سپر
  8. شمارهٔ ۱۷۶گفتم که برویت چه کنم گفت نظر
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.